رقص پر نشاط وشادمانه چوپی هنگامی که اصوات موزون و دلنواز موسیقی محلی چوپی (رقص زنان)از طریق ((کرنای)) استادان مجرب و چیره دست محلی به نوا در می آید  و هنگامی که نقاره ی بزرگ و کوچک به وسیله ی چوبک های ضاربان مجرب به فغان و غوغا می نشیند ¸آنوقت زنان و دختران جوان و میانسال و حتی کهنسال ممسنی با پوشیدن لباسهای فاخر و پر نقش و نگار محلی خود و با حجب وحیا به ساحت و میدان رقص چوپی آمده و با طمانینه و حرکات موزون و رسا و به شکل قوس قزحی به دور میدانی حلقه زده و با رقص پرشکوه دسته جمعی خود هنرنمایی می کنند .

هنگام اجرای این رقص یک نفر به نام سر چوپی کش عهده دار رهبری گروه و شروع رقص است که در اول صف قرار دارد . سرچوپی کش و گروه رقاص با دستمال های رنگین و نازکی که در دست خود دارند باریتم و حرکات موزون وآرام به شکل خاصی دستمالها رادر هوا وبالای سر خود می چرخانند .

حرکات موزون پا و بدن رقاصان که با طمانینه انجام می گیرد ¸مظهر خاصی به رقص چوپی می بخشد . رقص دسته جمعی دختران وزنان ممسنی در هنگام عروسی ها و جشن های شادمانه ی دیگر که انجام می پذیرد ¸از لغزش و جلفی و سبکی دور است و حالت سماع و عبادت را در بر دارد.

تاریخ تشکیل رقص محلی در منطقه ی ممسنی به اعصار و دوران ملوک الطوایفی گذشته ی ممسنی ¸یعنی سومر و عیلام و حکومت ساتراپی (انزان) و شاید فراتر از این دوران بر گردد .

برطبق نظریه برخی از پژهشگران منطقه ی ممسنی در ابتدای کار ¸رقص چوپی خاص مردان بود و چون در میدان جنگ آنچنان که رسم ایلات می باشد ¸زنان نیز همراه مردان شرکت می نمودند  و در هنگام نواختن موسیقی شادمانه ی محلی ¸زنان نیز مردان دلاور ایل را همراهی می کردند و از آنجایی که روح لطیف و ظریف زنان آمادگی و توان بالقوه ی چنین مراسمی را در خود نهفته دارد  و با ابراز احساسات و نمایش خلاقیت های فردی خود ¸جایگاه ویژه ای را پیدا نمودند و کم کم در کنار میدان رزم مردان جای خود را یافت و مقامی خاص به خود گرفت . و به گونه ای که تا امروز برای ما باقی مانده است.